मान्छे मान्छेकै विरोधमा
मान्छेलाई शत्रु ठान्दै
अगाडि बढिरहन्छ एक्लै
प्रवाह नगर्ने उसको बानीले
आफन्त पीडित छन्
सहकर्मी चिंढिएका छन् ।
तर मान्छे मान्छेलाई दुःख दिंदै
अझ रमाएको भ्रम पार्छ आफूलाई ।
कसैलाई सहयोग गरे बेइज्जत ठान्छ
मान गिरेको सम्झन्छ
आफूलाई आफै ठूलो बनाउँदै
एक्लै दौडिरहेछ ऊ ।
न अतित सम्झन्छ
न वर्तमान थाहा छ
भविष्यको के कुरा
एकलकाटे मान्छे
खोक्रो शान झार्दैछ
र, साँढेसरी बाँ ऽऽऽ गरिरहेछ ।
–सोमराज पोखरेल ‘लुनाटिक’
पानीपोखरी, २०७० जेठ ३१ ।